Jestem zajęty. Proszę sobie iść!
Na litość boską…
Nie wyraziłem się jasno? Kogo niesie tak wcześnie?
Hej! Kto dzwoni?
Ja, proszę pana.
- Tak? - Tak.
A sięga pan dzwonka?
- Jest pan niegrzeczny. - Jak to?
- O co chodzi? - Mam list dla pana.
Z pana wzrostem byłoby łatwiej wsunąć pod drzwi.
Od KATA. Rany!
To z klubu.
To może być ważne. Zobaczmy. Proszę.
„Związek kierowców w Karaambar serdecznie…”.
- Co? - Co piszą?
Nie pańska sprawa.
To sprawa osobista.
Bo się wścieknę.
Przepraszam.
„Stowarzyszenie kierowców w Karaambar
serdecznie zaprasza członków
na szóste doroczne święto fasoli w Konyi”.
To dobra wiadomość.
To świetna wiadomość! Mógłbym pana pocałować.
Lepiej być nie może! Nurullahu, posłuchaj!
Nurullahu, wspaniałe wieści!
Nurullahu, posłuchaj tego!
Proszę. Chodź tu, synu.
Zjedz trochę.
Nie! Z drogi! Proszę!
Proszę!
- Proszę! Dobra, dość! - Zjedz!
Dobra, wystarczy! Proszę!
Dajcie mi spokój!
Nurullahu!
Nie pękaj mi balonów! Co jest?
Nurullahu!
Rıza!
Dobra, idźcie!
Nurullahu!
Nurullahu, dobre wieści!
Hura! Wspaniała wiadomość!
Hej! Jaki jest wynik?
- Dwa do dwóch. - Witam. Grajcie.
Nurullahu!
Nurullahu, dobre wieści!
Dobre wieści!
Usiądźmy.
Serce mi stanie.
- Czemu się tak męczysz? - Mam dla ciebie świetne wieści.
Spójrz.
„…członków na szóste doroczne święto fasoli w Konyi”.
- Święto fasoli? - Tak, święto fasoli.
- Gdzie? - W Konyi.
- W Konyi? - Tak.
Miasto, w którym czas stoi.
Miasto, które uspokaja ludzi.
Miasto z tysiącem odcieni zieleni.
Mój pradziadek był Mewlewem w epoce osmańskiej.
Interesował się sufizmem. Dlatego chcę odwiedzić Konyę.
No to świetnie! Dwie pieczenie na jednym ogniu!
Odwiedziesz Konyę i zjesz pyszną fasolę.
Zjemy fasolę. Odwiedzimy Konyę.
Używaj liczby mnogiej w drugiej osobie,
bo jedziemy razem.
- Nie ma mowy. Nie mogę. - Jak to nie możesz?
Mam jechać sam? Jesteś moim kumplem?
- Jedziesz! - A kawiarnia?
Nie obchodzi mnie! Trza było jej nie otwierać!
Przyjaciel został zaproszony na festiwal fasoli.
Oczywiście, że pojedziesz.
Nie mogę!
Niech cię szlag!
Dobra, nie jedź.
Nie! Od tej chwili nie jesteśmy już kumplami.
To koniec.
- Nie jedź. Idź do diabła. - Już dobrze. Pojadę.
Nie musisz! Za kogo ty się masz?
Jakbyś mi robił przysługę. Pojadę sam. Bez ciebie.
Nie bądź taki dziecinny. Dobrze, pojadę.
- Na pewno? - Tak, Recepie.
To kup nam bilety.
Dlaczego ja mam kupić bilety?
To ty mnie zapraszasz! Czemu mam kupić bilety?
A niby kto ma je kupić? Jesteś moim kumplem.
Tak robią kumple. Tylko ciebie mogę prosić.
I tak wszystkich kantujesz.
Piją osiem herbat, liczysz im za 35.
Dostaję 325 lir miesięcznie z emerytury mojej babci.
Mam to wydać?
Kupiłem bitcoiny za oszczędności.
Był krach. Kupiłem po 17 000 USD, teraz są po trzy.
Twój siostrzeniec pracuje w biurze turystycznym.
Zadzwoń do niego. Może załatwi nam darmowe bilety.
Nie wierzę, że jedziemy do Konyi.
Festiwal będzie obłędny. Zobaczysz, będzie super.
Jest sygnał?
- Halo? - Cześć, jak leci?
Dobrze, wujku.
Jak zwykle.
U niego dobrze. Potrzebujemy kilku biletów.
Jasne, wujku. Załatwię to.
Ile biletów?
Dwa. Dla Recepa…
Ile?
- Dwa, dwa. - Tak, dwa.
- Dwa? - Tak, dla dwóch osób.
Dobrze, wujku. Dokąd?
Do Konyi.
Dokąd?
- Do Konyi! - Halo? Nie słyszę cię, wujku.
- Proszę… - Słyszysz mnie?
Sprawdź zasięg.
Mam dwie kreski.
Zasrana sieć.
Wujku, nie słyszę cię. Idź gdzieś, gdzie jest lepszy sygnał.
Do Konyi! Kon…
Słyszę „ya”, ale nie słyszę początku.
Konya!
No weź, Konya!
Konya!
Ach, Kenia.
- Kenia…. - Halo?
Kenia. Super, wujku.
Halo?
W porządku. Świetnie, wujku.
W końcu.
Kiedy chcesz jechać?
- Kiedy? - W niedzielę, 15.
Wyjeżdżamy w niedzielę 15.
Bilet w jedną stronę będzie drogi.
- Mówi, że jest drogo. - No i? Ty płacisz.
Wujku, mam świetną wycieczkę, między trzynastym a szesnastym.
- Pasuje. - Między trzynastym a szesnastym.
- Jasne. - Termin pasuje.
- Świetnie. - To dobra wycieczka?
- Co zwiedzimy? - Równiny?
Zobaczymy równiny?
Równiny, malownicze miejsca. Wszystko.
Zobaczymy wszystko.
Podstawione samochody
wszędzie was zabiorą.
Podstawione samochody?
Idealnie. Baza noclegowa?
- Co z noclegiem? - Czterogwiazdkowe hotele.
- Cztery gwiazdki. - Tylko?
Spodziewałem się pięciu, ale damy radę. Jasne.
Dobra. Kupuj bilety.
- W porządku. - Tam jest zupełnie inaczej.
Jest bardzo gorąco. Spakuj odpowiednie rzeczy.
- Tam jest bardzo gorąco. - Serio?
Oczywiście, że jest gorąco! To sam środek Anatolii.
Jest pusto i słonecznie. To równiny Konyi!
- Oczywiście, że jest gorąco! - Recep zna to miejsce.
Coś jeszcze?
Potrzebne będą paszporty.
Musisz mi je przynieść.
Oddam je przed lotem.
- Potrzebne paszporty. - Co? Co jest?
Paszporty do Konyi?
- Dla bezpieczeństwa? - Może.
Bo ogłosili stan wyjątkowy.
Może dlatego. To ma sens.
- Mój paszport ma Salih. - Dobrze.
Przyniosę dokumenty.
Dobrze, wujku.
- Załatwione? - Tak.
Rozłącz się, zanim zmieni zdanie.
Po prostu się rozłącz. Dobrze.
Tak się cieszę.
Będzie wspaniale! Przybij piątkę!
Chyba śnisz.
Cześć.
Zajmij się Czerwonym Diabłem. Nie zostawiaj go samego.
Zmykaj.
Witaj. Oto dokumenty.
Dziękuję, wujku.
- Cześć. - Dzień dobry.
Witaj, wujku. Miałeś się odpowiednio ubrać.
To idealny strój. Ubranie mojego pradziadka.
Oni tak się ubierają, my też.
Nie mam nic przeciwko.
Oni i tak robią, co chcą.
Liczy się wspólnie spędzony czas.
Tak. By doświadczyć sufizmu, boskości, duchowości.
Właśnie. Musimy dogonić grupę.
- Zaszczepimy was. - Szczepionki?
Po co nam szczepienia? Nie!
Nie potrzebujemy szczepień.
Rząd tak zdecydował.
Wyglądamy jak małe dzieci? Czemu mieliby to robić?
Może sprawdzą, czy nie mamy świnki i ospy!
Uczcijmy też Tydzień Wyrobów Krajowych!
To tylko trzy dni, czemu nam nie odpuszczą?
- Pomożesz nam? - Przepraszam, ale nie mogę.
Proszę, inaczej bym pomógł.
To tylko na wszelki wypadek.
Nic się nie stanie,
po prostu dmuchamy na zimne.
Nie ma mowy, Nurullahu. Dasz nam chwilę?
Jasne. Zostało nam pięć minut. Okej?
Powiem wprost, Nurullahu, nie lubię tego bachora.
- Na pewno coś knuje. - Ale co, Recepie?
Byłem podejrzliwy, bo to twój krewny.
Twoi krewni to przemytnicy i kanciarze.
Jego tata nie ukradł twojej mamie złota i nie zwiał ze ślubu z urzędniczką?
Dajmy mu szansę.
Nie powinniśmy go osądzać,
To z paszportami było podejrzane.
Teraz mówi o szczepionkach.
Boże uchowaj od tego, co dalej.
Jeśli rząd tak mówi, to musi być prawda.
- Ojczyzna przede wszystkim. - Wiem!
Przestań prawić kazania.
Mówię o szczepieniu!
Chodźmy.
Proszę.
Dzień dobry.
- Mam tu usiąść? - Tak.
Najpierw on, dobrze?
- Nie, ty pierwszy! - Nie!
- Boję się! - Ja też! Idź pierwszy i zobacz, czy boli.
- Jesteś starszy. - Idź.
- Już. - Recepie!
- Siadaj. - Ty pierwszy!
Zaszczepimy obu panów, może zaczniemy od pana.
Niech cię szlag. Potrzymaj.
I to.
Które ramię? Prawe czy lewe?
- Nie w ramiona. - Jak to?
No, tak.
A w co?
- W pupę. - Co?
W pośladki.
Pośladki, czyli…
Czyli moją dupę?
No… Tak.
Nikt nam tego nie powiedział.
Wiele razy byliśmy źle traktowani na tym lotnisku.
To nonsens.
- Na co ta szczepionka? - Na malarię.
Jedziemy do Konyi. W Anatolii nie ma malarii.
Do Konyi? Fajnie.
Zobacz, jak się zachowuje.
Odbiło im od tej ciągłej nauki.
Z trupami, zwłokami. Tną i wyskakuje nerka!
- Proszę ściągnąć spodnie. - Mamusiu!
Za szybko, proszę pani! Tak nie można!
Proszę spojrzeć na igłę. Powoli.
Nadal nie wiem, czy prawy, czy lewy.
- To bez znaczenia. - Jak to?
Są dwie strony. Ma być prawa czy lewa?
- Która? - Obojętnie.
To może prawa. Używam prawej.
Boże… Nurullahu.
- Czy to wystarczy? - Tak.
- Boli! - Jeszcze pana nie dotknęłam.
Dobrze. To boli!
Igła jest tutaj!
Proszę dać znać, nim pani wkłuje, Przygotuję się.
Dobrze. Głęboki wdech!
Boże, to boli!
- Gdzie siedzimy? - Rząd ósmy.
- Ósmy? - Tak.
Posadzili nas na samym końcu.
- Nurullah? - Tak?
- To na pewno ten samolot? - Tak. To nasza grupa.
Byliśmy razem na lotnisku. Dzień dobry pani.
Co? Pani? Zważaj na słowa.
Jestem panną. Wstydź się!
Przepraszam. Jak panią nazwał?
Starą? Prukwą? Jak?
Powiedział „proszę pani”.
Przesadza pani.
Nazwanie pani „panną” byłoby obrazą.
Co za cham.
Idź, Nurullahu.
Daj mi to.
To też.
Miłego lotu.
No to lecimy.
Ten samolot wydaje ci się jakiś inny?
- Nie. - Nie?
- Jest tu tylu czarnych. - Masz rację.
- A czemu? - Nie wiem.
Pomyśl.
- Nie widzę powodu. - To jest potęga Konyi.
Co powiedział Rumi?
Powiedział „Chodź tu”.
Niech cię szlag.
Co za ignorancja! To była Seda Sayan!
On mówił: „Chodź, chodź, kimkolwiek jesteś”.
Cały świat jest tutaj.
Wszyscy podróżują do Konyi.
Proszę zapiąć pasy.
Co za świat.
Proszę odsłonić okna i złożyć podnóżki.
Zapiął pan pas? Pan też?
- Zapiął pan pas? - Tak.
- Skąd pan jest? - Tak.
- Co? - Tak.
Ciągle pan przytakuje, nie rozumiem.
Zaczynamy. Z Bogiem. Lecimy do Konyi.
Dolećmy bezpiecznie, panie pilocie. Startujmy!
Hej! Dobry Boże! Co się dzieje?
Nic takiego. To tylko turbulencje.
Nie wierzę, jaki jesteś spokojny.
Jakbyś tak często latał. Nie mów mi o turbulencjach.
- Która godzina? - Jest 13:37.
Co? Minęły trzy i pół godziny?
- Tak. - Jak to możliwe, Nurullahu?
- Coś jest nie tak. - Co?
- Ile trwa lot ze Stambułu do Ankary? - Godzinę.
No? Konya jest blisko Ankary.
Maksymalnie 90 minut.
Minęły trzy i pół godziny. Coś jest nie tak.
Może jest ruch.
Tak, ruch powietrzny.
To godzina szczytu. Korytarz jest zakorkowany.
Prawda? Idioto!
Jaki ruch? Powietrze jest puste.
Ruch jest tylko na lotnisku.
Muszę kogoś zapytać. Niedobrze. To nie powinno tyle trwać.
Proszę pani?
Mam pytanie. Tak, do pani.
Chodź, kochanie. Tak, wzywałem cię.
Nie ciebie. Ją.
Skąd on się wziął?
Jak mogę panu pomóc?
Wzywałem cię?
Koleżanka jest zajęta. Jak mogę pomóc?
Nacisnąłem guzik i spojrzałem na nią.
Szła tu i wtedy się pojawiłeś.
Nie mogłeś się powstrzymać.
Rozdawałeś kanapki. Co tu robisz?
Słucham?
Nieważne. Sprawdziliśmy godzinę. Jesteśmy zaskoczeni.
Minęły trzy i pół godziny i chyba nie lądujemy.
Tak. Zostały trzy godziny. Dlatego nie lądujemy.
Jeszcze trzy godziny?
- Ile trwa lot Stambuł – Konya? - Stambuł – Konya…
Nie jestem pewien, ale około…
No weź. Streszczaj się!
Co z ciebie za obsługa? Powinieneś być miły.
- Nie pomagasz. - Po prostu nie latam tą trasą.
To twój problem.
Siedzimy tu od trzech i pół godziny. Niby jeszcze trzy. Razem sześć i pół.
Minus półtorej? Pięć godzin.
Wyjaśnij dodatkowe pięć godzin.
Lot ze Stambułu do Konyi trwa 90 minut, ale nie lecimy do Konyi.
A dokąd?
- Do Kenii. - Kenii?
Tak, do Kenii.
- To nie lot do Konyi? - To znaczy?
Lecimy do Kenii. Ach, pan żartuje.
Chwila. Czy ten samolot leci do Kenii?
Tak, to lot do Kenii.
O czym on mówi? Lecieliśmy do Konyi!
Lećmy do Konyi!
- Ze Stambułu do Kenii. - Żartujesz.
- Ależ skąd. - Powiedz, że to żart.
To nie może być samolot do Kenii.
- Mów, że żartujesz. - Proszę mnie puścić!
Żartujesz? Pogadam z pilotem!
Sprowadź tu pilota!
Muszę porozmawiać z pilotem! Gdzie on jest?
- Otwierać! - Stać!
Otwórz drzwi! Lecę do Konyi!
- Do Konyi, nie Kenii! - Spokojnie!
Do Konyi!
Chcemy do Konyi! Później polecicie do Kenii!
Lecimy do Konyi! Konyi!
- Do Konyi! - Z drogi! Mam taser!
Co to jest?
O Boże! Powinien paść. Czemu nadal stoi?
Jest odporny? No dalej!
Ale bajzel. Jesteśmy w Kenii zamiast w Konyi.
Dwie literki różnicy.
- Dwie literki a taka różnica. - Głowa do góry.
Może źle polecieliśmy, ale mamy wakacje.
- Cieszmy się tym. - Czy mam się cieszyć?
Porazili mnie prądem!
Lewy półdupek nadal mam zdrętwiały. Mam cię cieszyć?
Tak, zrób zdjęcie! Ustawię się!
- Co się stało? - No jak to?
Jeśli przegapię festiwal w Konyi, zobaczysz, co się stanie.
Wtedy ci pokażę.
Witajcie!
Witam wszystkich. Witamy w naszej pięknej Kenii.
Jestem Ersin. Będę waszym przewodnikiem.
Jak podróż? Zmęczeni?
Co słychać? Byłeś z nami?
- Słucham? - Byłeś z nami?
Czemu ciągle mówisz „nasza”.
Tak się tylko mówi.
Wybacz, to był lot pełen wrażeń.
Rozumiem. Zaprowadzę panów do namiotu.
Namioty? Czemu mówi o namiotach?
Nie ma mowy. Gdzie jest ten hotel?
- Słyszeliśmy co innego. - Tak to zorganizowaliśmy.
Spójrz na nas. Jak mamy się zmieścić w namiocie?
To niemożliwe.
On chrapie, pierdzi i się moczy.
- A ty niby nie? - Zamknij się.
Nasze obiekty są na równi z czterogwiazdkowymi hotelami.
Na pewno będą panowie zadowoleni.
Zobacz, co narobiłeś. Dobra, chodź.
To tu.
I jak? Podoba się?
Wygodniej niż u mnie.
Mówiłem. Proszę odpocząć. Jutro czeka nas długi dzień.
Śniadanie o szóstej rano.
Tak wcześnie?
Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje.
Miłego dnia.
Chyba znam tego dupka, Nurullahu. Wkrótce się dowiemy.
- Które łóżko chcesz? - To.
Nie, to jest moje!
Będziesz spał przy drzwiach.
Będziesz tarczą. Zwierzęta najpierw zaatakują ciebie.
Chodź.
Nurullah.
Wysłał nas do Afryki,
a teraz chrapie jak świnia. Cholerny drań.
Nie widzi mi się to.
Wszyscy mnie obserwują. Wszędzie widzę oczy.
Co to?
Boże, to się rusza!
Fuj, robal!
Cholera, przylgnął do niego.
Nurullah boi się robaków.
Co ja zrobię? Robal jest ogromny.
Zaraz się zrzygam.
O nie. Zobaczmy.
No i co teraz? Szlag.
Pozbawię Nurullaha męskości, ale nie ma wyjścia.
Muszę uderzyć.
Dobra.
O Boże. Rusza się!
Nie! O nie! Wlazł mu na twarz. Cholera.
Zaraz się zrzygam.
I tak był szpetny, teraz jest gorzej.
Dobra. Raz…
dwa… trzy!
Boże. Masz go w buzi. Wypluj!
Nurullahu, wypluj go!
On umiera! Umiera w Kenii!
Umiera w Kenii!
Wypluj go, Nurullahu! Szybko!
On umiera!
On umiera w Kenii!
Wyplułeś go? Umierasz?
Już?
- Już? - Tak! Prawie.
Och, bara-bara!
Żadnego bara!
Ani trochę.
Przyjaciele. Kumple.
To mój kumpel.
Bara-bara z kumplem!
Spieprzaj!
Idź! Przywalę ci! Odejdź!
Dzień dobry.
Niech cię szlag. Zaraz ci przywalę.
- Jesteś nie w sosie. - Nie, jest super!
Tak się cieszę.
Miałem jeść fasolę w Konyi, a teraz jem to tutaj.
Idealnie!
Tak, jestem szczęśliwy
w tym skwarze, wśród dzikich zwierząt.
Też tego nie chciałem.
- To była pomyłka. - Zamknij się.
Nie wkurzaj. Dzwoniłeś do siostrzeńca?
- Tak. - No i? Kiedy wracamy?
Za trzy dni. Brak wolnych miejsc.
Idź do diabła!
Niech was szlag, ciebie i siostrzeńca!
Pieprzyć położną, która cię odbierała!
Takie organizmy jak ty powinny być niszczone!
- Przestań mnie obrażać! - Cicho.
Zamknij się!
Wszyscy się ze mnie śmieją.
Po wczoraj myślą, że jesteśmy kochankami.
Do cholery. Upokorzyłeś mnie.
Bara-bara!
Wszystko przez tego drania! Dorwę cię na sawannie.
Zabiję cię!
Bara!
Teraz wiesz, czemu jestem wściekły.
Jesteś wściekły, ale nie straciłeś apetytu.
Tu jest inaczej. Śniadanie może ci zaszkodzić.
A co ty tam wiesz!
Bo od lat mieszkasz w Afryce! Znasz się!
Śniadanie, kultura!
Jesteś ekspertem. Pilnuj własnego nosa.
Kretyn. Smakuje mi.
- Jak pudding ryżowy. Chcesz? - Nie.
- Jest pycha. - Nie, zaszkodzi mi.
- To jest pyszne. - O rany!
Dzielicie się deserami!
Dzień dobry.
Liczę, że nie jesteście zmęczeni po nocy.
Zaraz zobaczymy wielką migrację.
Widzisz? O tym mówię. Jak masz na imię?
- Ersin. - Posłuchaj, Ersin.
Skopię ci dupę. Uważaj.
- Co sugerujesz? - Nic, oczywiście. Bara-bara!
Bara-bara co? Co chcesz powiedzieć?
Strażnik to widział. Mam to przed oczami.
Co widział strażnik? Co sugerujesz?
Nazywasz nas ciotami?
Mamy różnych klientów.
To wasz wybór.
Oczywiście.
Oto oferta dla ciebie.
- A, B, C czy D? - Słucham?
Wybierz. A, B, C czy D?
- A. - Dobry wybór.
B i C nie obejmowały policzkowania, więc to był kiepski wybór.
Na sawannie cię zabiję
i nie będzie pogrzebu. Rozumiesz?
- Zejdź mi z oczu. - Spieprzaj!
- Nie prowokuj nas! - Zamknij się.
Nie odzywaj się. Wszystko przez ciebie.
Przysięgam, że cię dźgnę.
Przysięgam!
Powieszę cię z sufitu i wypatroszę!
Nie dogadamy się.
Gotowi? Zaczynamy!
Hej, ty!
Dobry Boże.
- Hej! - Jadą ze mną?
Trza było jechać wcześniej.
Odpal silnik. Może uda nam się uciec.
Zaczekaj! Dokąd to?
- Ty! - Hej, ty!
Ty! Hej! Prr.
Spokojnie. Co się dzieje?
Chyba uciekasz.
Spóźnimy się. Grupa nie może na was czekać.
Czyżby?
Wszyscy poczekają na mnie. Rozumiesz?
Dlatego, że zniszczyłeś mi życie,
że nie chcę tu być,
że jestem w Kenii wbrew woli,
- poczekacie na mnie! - Okej.
Śniadanie jadam o dziesiątej.
o 11 jelita robią swoje,
a około 12 bym srał. Wybacz słownictwo.
Tutaj muszę jeść o szóstej.
Jelita jeszcze nie zaskoczyły!
Nie można tak zaczynać dnia. Dlatego zaczekacie.
Otwórz drzwi.
- Jak wrzód na dupie. - Słucham?
Cieszę się, że jesteś w grupie!
- Tak? - Tak.
Po prostu rób swoje.
Nie denerwuj mnie. Chodźmy.
Cześć wszystkim. Miłej wycieczki.
Mam nadzieję, że zobaczymy wiele zwierząt.
Zaczynamy.
Tu narodziła się ludzkość.
Drodzy przyjaciele, na tym terenie
żyje około 500 gatunków zwierząt.
Spójrzcie.
Pamiętam go.
- Tak? - Patrz.
- Przewodniku? - Tak?
Możesz wymienić 500 gatunków?
Mogę, jeśli trzeba.
To śmiało.
Dobrze.
Nosorożec, słoń,
goryl, lew…
- Wymieniłem nosorożca? - Co się stało?
Co się stało z 500 gatunkami?
Co się stało z resztą? Czemu ich nie wymieniasz?
- Pamiętasz mnie? - Te pańskie żarty.
Wszyscy będziemy świadkami zjawiska o nazwie Wielka Migracja.
Powiedzą nam przez radio i ruszymy.
Czym jest Wielka Migracja?
Wiem tylko o jednej migracji,
Turków z Azji do Anatolii.
- Co to ma do rzeczy? - To nie przelewki.
Sprzedawałbyś wodę na Wielkim Murze, gdyby nie migracja, idioto!
To ogromna masowa migracja na bagna.
No dobrze!
Tak jak migracja mieszkańców Stambułu
- z domu do pracy co rano. - Nie. To są zwierzęta.
Przetrwanie, przemoc, okrucieństwo. To wędrówka ku nadziei!
Czyli to to samo.
Ludzie próbują przetrwać każdego ranka.
Ludzie gryzą się o miejsca w autobusach.
Zwierzęta używają transportu masowego.
Zboczeńcy, prześladowcy, gwałciciele.
Ktoś nawet specjalnie rzygał!
Nie przeszkadzaj!
Nie chcemy ciebie słuchać!
Jak pani to zniosła?
- Co takiego? - Menopauzę. Było trudno?
- Co za drań. - Proszę się uspokoić.
Spójrzcie na tę rozległą równinę.
Wszystko zaczęło się tu.
Co się stało?
Boli mnie brzuch, Nurullahu.
- Mówiłem, żebyś tego nie jadł. - Może to nie od jedzenia?
- Boże! - Nic panu nie jest?
Nie, przewodniku. Muszę zrobić kupę. Muszę się wysrać.
- Nie, nie można wysiadać! - Wysram się tu!
Proszę, nie. Tylko nie w aucie.
To zbyt niebezpieczne. Wszędzie są dzikie zwierzęta.
Będzie niebezpiecznie, jeśli nie wysiądę.
Wszystkich obryzgam.
Jest tak źle. Zaraz wycieknie.
To co robimy?
- Proszę się trzymać blisko. - Nie! Niech idzie daleko.
O czym ty mamroczesz? Przysięgam, nasram ci na buty.
- Nasram tu. - Brak kultury.
Cholerna wiedźma.
Boże! Idę w te krzaki. Nie jedźcie! Będę srał!
Krzak…
Boże…
- Długo jeszcze? - Tak! Lubi zabijać czas na kiblu.
- Boże, zaczyna się! - Migracja?
- Zaczęła się. - Jedźmy!
Czekałam na to rok.
Nie przegapię tego przez gnojka! Mój mąż jest znanym prawnikiem w Stambule!
Zniszczę pańską firmę! Zabiorę panu buty i bieliznę!
Nie płaciliśmy za to. Zwróć pieniądze.
- Jedźmy zobaczyć migrację! - Nie możemy go zostawić.
Boże, nie wiem, co robić.
Wszyscy chcą jechać, a migracja się zaczęła.
Jedźmy. Ty! Wysiadaj i zostań z kolegą.
Nie ruszajcie się. Siedźcie w krzaku.
Wrócimy po was po migracji.
I tak nie zostawiłbym kumpla.
- Wysiadaj! - Szybko!
Zostańcie tam. Niedługo wrócimy.
Zostańcie tam.
Szybko. Jedźmy.
- Hej, Recepie! - Nie podchodź! Zostań tam, sram!
Dobra, stanę tu.
Zero spokoju, nawet gdy sram.
- Jak się czujesz? - Dobrze, czemu tu jesteś?
Jeep pojechał.
Wysiadłem, by zostać z tobą.
- Wysiadłeś? - Tak.
- Gdzie oni? - Pojechali.
Rozpoczęła się wielka migracja.
Dlaczego ich puściłeś?
Dlaczego pozwoliłeś im odjechać bez nas?
Te panie zaczęły dramatyzować!
Tak cię walnę, że sam będziesz miał dramat.
Co z ciebie za kretyn? Rusz mózgownicą.
Wysiadłeś z powodu kilku fląder.
To jest Afryka! Drapieżniki są wszędzie!
Dlaczego wysiadłeś?
Uspokój się.
Kazali czekać. Przyjadą po nas.
- Kazali czekać w krzaku. - Ty idioto!
Srałem tu. Cuchnie ciepłym gównem.
To się rozniesie po całej Afryce.
Każdy kojot, szakal, gepard, lampart i lew się zjawi.
- Nie możemy zostać! - To co?
Zadzwoń do obozu.
- Nie ma zasięgu! - Niech cię szlag! Na co ty komu?
Spróbuj z twojego!
Nie mam telefonu. Jest w obozie.
Nie chciałem płacić za roaming, więc go zostawiłem.
- Nie mam go. - Co zrobimy?
Jest tylko jeden sposób.
Musimy znaleźć ślady opon i pójść za nimi do obozu.
Wypatrujmy lwów.
Gonią antylopę.
Tam jest za dużo lwów. Chodźmy tędy.
A jeśli tam przyjdą?
To może tak.
Staniemy ramię w ramię, gdy lew nas zobaczy.
Lew się zamota i jeden z nas ucieknie.
A jeśli pobiegnie za mną?
Oby. Oby wybrał ciebie.
Uciekaj, jeśli będą cię gonić.
Gdy się zmęczysz, połóż się i złóż ręce,
odsłoń szyję i zmów modlitwę!
Lwy zajmą się resztą.
Umrzesz w kilka godzin, zjedzą cię w kilka dni.
- Nie mów tak. - Chodź!
To ty wysiadłeś z jeepa. Idziemy!
Dalej! Chodź!
Idźmy za śladami opon.
Widzisz? To droga.
Musi gdzieś prowadzić. To droga dla samochodów.
- Nurullahu? - O co chodzi?
- Ślepy zaułek. - Co?
- Mamy przesrane. - Dlaczego?
- Koniec drogi. - Zły kierunek?
To niemożliwe.
Moje obliczenia wskazują tam.
Obóz musi tam być.
Ślady tutaj się kończą.
Tak, a samochody lądują i startują tu. Źle poszliśmy!
Daj mi pomyśleć.
Zajmę się tym.
- Wracamy! - Dobra.
- Co robisz? - Wącham powietrze.
Czemu wcześniej tego nie zrobiłeś?
Idź sobie.
- Znajdź własną drogę. Idź do diabła! - Gdzie mam iść?
Lwy wyczują twój spocony zad i się zlecą.
Jeśli będziesz mnie spowalniał, zjedzą nas tutaj.
- Przez twój śmierdzący zad! - Wybacz.
Daj mi chwilę.
Całe życie orientowałem się w terenie.
Byłem harcerzem przez trzy lata w szkole.
- W porządku. - Zobaczmy.
Opierając się na moim doświadczeniu,
mamy dwa wyjścia, jeśli droga się tu się kończy.
W prawo albo w lewo.
- Idźmy w prawo. - Dobra.
Chodźmy w prawo.
Nurullahu. Powiem wprost.
- Zgubiliśmy się. - Co?
Tak, stary.
Nic nie mogę zrobić. Nie wiem, gdzie jest obóz.
- Co zrobimy? - Coś wymyślimy.
Nie możemy tu siedzieć i beczeć.
Jest samcem alfa. Survival to moja specjalność.
Gdy byłem mały, zostawiali mnie w mieście, które było 11 km dalej.
Odnajdywałem drogę po zapachu,
po ciemku, boso.
Wiesz, do kogo mówisz?
Słońce zaraz zajdzie.
Musimy znaleźć sposób na przetrwanie nocy.
- Zostaniemy na zewnątrz? - Nie, tylko ja.
Załatwiłem ci nocleg.
Jasne, że zostaniemy na zewnątrz!
Ale nie na otwartej przestrzeni, las musi być za nami.
Poszukamy miejsc, gdzie drzewa są gęstsze.
Będziemy chronieni z tyłu i będziemy widzieć przód. Chodźmy.
Dobrze.
Idealnie, Nurullahu. Nic nas tu nie skrzywdzi.
Mamy za sobą drzewa i mamy ognisko.
Widzimy wszystko, dostrzeżemy wrogów.
Teraz możemy spać spokojnie.
- Mam nadzieję. - Nadzieja jest zbyteczna.
Drapieżniki boją się ognia, po prostu uciekną.
- Wszedłbyś w ogień? - Nie, ale to są zwierzęta.
Ty też jesteś zwierzęciem. Tylko innym gatunkiem.
Nie mogę nazywać cię człowiekiem. Co bardziej przypominasz?
Spójrz na siebie. Oceń się.
Myślę, że bliżej ci do zwierząt.
Ja też jestem zwierzęciem.
Ale jestem potulniejszy. Jestem jak pies.
Tym się różnimy.
Nie poszlibyśmy w stronę ognia,
drapieżniki też nie.
Drapieżniki są przereklamowane.
To tylko zwierzę.
Przecież to tylko koty. Koty. To koty.
Ludzie mówią, że zaatakował ich lew,
gonił ich lampart,
podrapał ich gepard.
Same bzdury.
To tylko koty. Nie ma się ich co bać.
- Pomiauczą i tyle. - Recepie!
O co chodzi? O Boże!
- Co zrobimy? - Uspokój się.
Zachowaj spokój.
To drapieżnik. Masz jedzenie w torbie?
Uspokój się, kotku.
- Spokojnie. - Mam!
- Co takiego? - Kiełbasę!
Kiełbasę? Po co ci kiełbasa?
Kiełbasa zadziała. Proszę, kotku. Patrz, lwie.
Spójrz. Są w niej wszystkie zwierzęta.
To kiełbasa. Proszę, kotku.
Wezmę to, żeby mi ręki nie odgryzł.
Proszę bardzo. Bierz! To mięso z konia i osła! Proszę!
Rany!
Spójrz na te pazury!
Tylko nas nie atakuj! Proszę.
Proszę.
Patrz na pazury!
Rany! Hej!
Proszę. Masz.
Zaraz sobie pójdzie. Hej! Patrz, to kiełbasa!
To kiełbasa. Uciekaj! Leć za nią!
Uciekaj! Dalej!
Nie chcesz kiełbasy? No dalej!
Nie rusza się.
Musimy go jakoś odstraszyć. Przeszukaj torbę.
- Co masz? - Nic!
Niech cię szlag! Masz kiełbasę, ale nic odstraszającego!
Mam pomysł! Może nas ocalić. Chodź, Nurullahu!
Powoli. Osłaniaj mnie.
Zbliżmy się.
Uciekaj! Odejdź!
Uciekaj! Poczuł smród?
Boże, idzie tu!
Sio, sio!
Sio! Odejdź!
Sio!
Biada mi
Po cóż wysiadłem z jeepa? Czemu srać musiałem?
Może jestem idiotą Ale dlaczego za mną poszedłeś, kretynie?
Nurullahu Nurullahu, kretynie
My, dwaj kochankowie Zgubiliśmy się
Spojrzeliśmy w prawo i potem w lewo
Tylko nie rozumiem, jak to się stało.
Mieliśmy być w Konyi, ale utknęliśmy w Kenii
- Niech Bóg błogosławi twój głos. - Dzięki.
Weź szaty i połóż je tutaj.
Chodźmy spać i zobaczmy, co przyniesie poranek.
Hej!
Nurullahu.
Tak?
- Puść mnie. - Słucham?
- Zabierz rękę, stary. - Jestem przed tobą.
Tak?
Rany. Jesteś przede mną, Nurullahu.
To kto jest za mną?
O Boże! Wstawaj!
- Sio! Hej! - Z deszczu pod rynnę!
Sio! Idź sobie! Spokojnie!
Pokażemy mu naszą siłę!
Co, dupku? Co? Hej!
Jesteśmy szaleni.
Dawaj!
Widzisz? Trzy goryle pośrodku dżungli.
Naprawdę niesamowite. To musi być jakiś rytuał godowy.
Co myślisz?
Dawaj! Nie boję się.
Szybko, znokautuj go!
- Ale widok. - Powinniśmy je uśpić
i zabrać do laboratorium.
Zgoda.
Walnij go w głowę!
Uśpijmy pierwszego.
Miałeś uderzyć jego, nie mnie!
Pomyliłem się!
Co się stało?
Świetny strzał.
Co mu się stało, stary? Miał zawał?
Spójrz.
Nurullahu.
Dostał strzałką usypiającą.
W okolicy są ludzie. Strzelili do niego zatrutą strzałką.
Teraz drugi.
O Boże!
Nurullahu!
Trafili mnie w dupę!
Trafili mnie! Noga mi drętwieje.
Nie czuję nogi.
Zaraz upadnę!
Nie czuję nogi. Moja noga!
Nie mogę stać!
Widziałem to w filmie dokumentalnym. Wyjmij strzałkę i wyssij truciznę!
- Z dupy! - Co?
- No tak. Wyssij to! - Nie!
- Już! - Nie mogę!
Wyssij mi to z dupy! Nim się rozprzestrzeni!
- Boże! - O co chodzi?
Trafili mnie. Daj mi błogosławieństwo.
Też cię dorwali? Trafili wszystkich!
Niech to szlag! Utknąłem tu sam!
Boże!
Zaczyna działać…
Nie czuję lewego boku.
Mogę ruszać tylko okiem.
Ruszam okiem…
- Piątka! - To było…
- Tak! - …niesamowite.
Do laboratorium z nimi.
- Chodźmy. - Szybko.
Dochodzę do siebie.
Gdzie jesteśmy?
Nie wiem.
Ten też się załapał.
To chyba jakieś laboratorium.
- Zsikałeś się? - Tak.
Jesteś dorosły, stary.
- Nie czuję nóg. - Idą.
Proszę mnie posłuchać. To pomyłka.
Dlaczego nas tak traktujecie? Nie jesteśmy gorylami, tylko ludźmi.
Człowiek. Człowiek!
Jesteśmy mężczyznami. On jest męski, ja naprawdę męski.
Facet, prawdziwy facet.
Ciekawy gatunek.
Zwłaszcza ci po prawej. Niesamowite.
To homo sapiens, ja jestem cały sapiens.
Homo i cały.
Zacznijmy testy.
Wypuśćcie nas. Mnie i kolegę.
- Pierwszy test, start. - Co?
Powiedział „start”.
To zbyt skomplikowane. Jak mam to zrobić? Weź fioletowy i daj pomarańczowy.
Może być?
Nie pomagasz. Spójrz, jak goryl się spisał.
Drugi test, start.
Co mam zrobić? Co to jest?
Liczby zniknęły. Nie pamiętam, gdzie były.
Co za bałagan.
Cholera. Coś w tym stylu.
O mój Boże. Środkowy to idiota.
- Znowu skończył? - Bystrzacha.
Istotnie.
To bzdura. On ma łatwiejszą wersję.
To dlatego, że to zwierzę? To też zwierzę.
- Przywalę cię. - Trzeci test, start.
Co to? Co mamy zrobić?
Ręka mi utknęła. Moja ręka!
Patrz. Drut reaguje na cukierki. Patrz, jak się rusza.
O Boże.
Tak to się robi. Po co się męczyć?
Idiota, idiota, bystrzacha.
Co za bajzel.
Hej.
Nurullahu.
- Tak? - Mam wspaniały pomysł.
- Tunel? - Tak, tunel.
Masz łyżkę? Jak El Chapo. Kretynie!
Nie tunel!
Wyjdziemy stąd dzięki współpracy.
- To klucze do klatki? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
- Widzisz tego mopa? - Tak?
- Wsadź go sobie w dupę. - Nie żartuj.
Przestań jęczeć. Dosięgniesz?
- Spróbuję. - No dalej.
Spróbuj go złapać.
Dosięgniesz?
- Tak? - Już prawie.
Dosięgniesz? Powoli!
- Cicho. - Mam.
Cicho.
- Masz? - Tak.
Daj.
Dobrze. Faza pierwsza zakończona.
Teraz musimy współpracować z gorylem.
Cześć. Hej! Chodź.
Spójrz tutaj.
Chodź tu, bądź cicho. Weź mopa.
Weź to. Weź mopa.
Odwróć go.
Spójrz tam. Klucze.
Klucze do zamków.
Pamiętasz, jak cię zamknęli? To są klucze.
Jeśli zdobędziesz klucze, uciekniemy.
Wyjdziemy razem. „Klucze”.
Klucze na ścianie! Patrz!
Użyj mopa, żeby je podnieść.
Weź je na haczyk.
Na haczyk.
Weź klucze.
Podnieś je mopem.
Weź mopem klucze.
Niech cię szlag!
Umiałeś włączać światła i wybierać zdjęcia. Ty dupku!
Naucz się używać narzędzi.
Nie potrafisz wyjść z klatki.
Spieprzyłeś cały plan.
To niemożliwe.
Ten głupek nic nie zrozumie.
Spójrz. Coś robi.
Robi to. Dalej, stary!
Użyj mopa!
Dobra robota! Dalej!
Weź je!
No dalej.
Dalej.
Dobra robota. Świetnie ci poszło.
Chodź tu.
Daj mi klucze. Dobra robota.
Jesteś najlepszy!
Dobra robota!
Mamy klucze, uwolnimy się.
Otwórzmy klatkę, zanim ten idiota się obudzi.
Co robisz? Daj mi klucze!
- Idź sobie! - Daj…
Walnął go w łeb.
Brawo, stary.
Chodźmy tam.
Chodź. Dalej.
Chodź tutaj.
Chcesz tam iść?
Czas, żebyśmy się rozeszli, Charlie?
- Znasz jego imię? - Zazwyczaj tak się zwą.
- Charlie? - Tak, Charlie.
Dobra, Charlie. Idź już.
Może czekają na ciebie dzieci.
Może za tobą tęsknią.
Nie daj im błagać o patyk albo liść eukaliptusa.
Uciekaj.
Może czeka na ciebie żona.
Może usmażyła ci banany.
Może nawet umyje ci stopy.
Potem coś zjesz. Idź już.
Też u ciebie krucho z kasą.
Wiemy, jak to jest. Po prostu idź. Do widzenia!
Co, do diabła, draniu?! Niemal się wzruszyłem.
Co to było? Skoro tak.
A masz! Kretynie.
Wiedziałem, że jesteś gorylem, ale żeby upaść tak nisko?
Cholerny drań. Odejdź! Sio!
Ty durniu. Odejdź!
- Tędy. - Dobrze.
- Jestem spragniony, Nurullah! - Ja też!
Wypijemy nasze siki?
- Nie! - To zamiennik wody.
Widziałem to w filmie dokumentalnym. Facet przeżył, pijąc siki. Też spróbujemy.
Spójrz, Nurullahu.
- Widzisz to, co ja? - Tak, Recepie.
- To wioska? - Tak! Tam jest wioska!
Może nam pomogą, Nurullahu.
Jesteśmy ocaleni.
Jesteśmy uratowani!
Uratują nas.
Mają wodę, Recepie!
- Chce mi się pić! - Mnie też. Napijmy się!
Cześć, siostry. Możemy się napić?
Powiedziałem coś nie tak?
Nieważne. Proszę.
Proszę.
Masz, bracie, napij się.
Proszę.
Proszę, pij.
Ktoś tu idzie.
Witaj, bracie.
Zgubiliśmy się.
Musimy znaleźć miasto.
Potrzebujemy telefonu.
Miasto, samolot. Musimy wrócić do domu.
Nie rozumie.
Gdyby to była turecka wioska,
jedlibyśmy chleb i pilibyśmy ajran.
Niech Bóg błogosławi Anatolię. Spójrz na nich.
Ale szpetni.
Posłuchaj, bracie. My…
Jesteśmy turystami. Zdjęcie.
Safari. Zdjęcie. Turyści. Rozumiesz?
Wysiedliśmy z jeepa. Chciałem się wysrać.
Zostawili nas.
Co to ma być?
Boże, Nurullahu!
Pokroją nas!
Boże, pomóż! Zabiją nas!
Zabiją nas, Nurullahu!
Patrz, jak się rusza!
Rząd turecki cię złapie!
Puśćcie nas. Jesteśmy dobrymi ludźmi.
- Wypuśćcie nas, proszę. - Zamknij się! Wkurzasz go!
Nie wiem, co on robi.
To poganie, Recepie!
Patrz, czczą to!
Rany. Nurullahu!
Wygląda jak ja.
- Tak. - Czy to ktoś ważny?
Ma posąg, więc pewnie tak!
Mam plan, Nurullahu. Spróbuję.
Może mi się poszczęści. Inaczej hakuna matata!
Co to znaczy hakuna matata?
Że będziemy mieć przejebane.
Dość tego.
Spójrz tam.
Spójrz. Co to?
Tak. Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie. I tam.
Popatrz.
Widzisz? To ja.
Sokaczu?
Co? Co to znaczy?
To chyba jego imię.
Tak, jestem Sokaczu.
Rozwiąż mnie, to ci pokażę.
- Sokaczu? - Tak, Sokaczu. Rozwiąż mnie.
Tak. Rozwiąż mnie.
Spójrz.
Widzisz?
Widzisz? To ja. Sokaczu!
Sokaczu?
Sokaczu!
- Sokaczu! - Tak, jestem Sokaczu.
Tak, to ja. Sokaczu. To ja.
- Jestem Sokaczu. - Sokaczu!
Tak, to ja. Sokaczu.
Sokaczu!
Uwierzyli, jesteśmy uratowani!
Oby. Wstańcie, to zbyteczne.
On kłamie! To nie Sokaczu!
Co? Udowodniłem to! Jestem Sokaczu!
- Jestem Sokaczu! - Nie!
Nie! Według legendy
Sokaczu ma zwierzę!
Dobrze, mam zwierzę. Proszę.
To moje zwierzę. Moje zwierzątko.
Humanoidalne zwierzę, ale zwierzę.
- Stary! - Zamknij się!
Umrzemy tu, bądź zwierzęciem!
Zaufaj mi. Udowodniłem, że jestem Sokaczu.
Kłamiesz!
Sokaczu przynosi cuda!
Jeśli jesteś Sokaczu,
udowodnij to.
Udowodnię to! Oczywiście, że udowodnię!
Jutro!
Do zachodu słońca.
Albo zginiesz.
Co to znaczy?
Hej! Stary! Zostaw mnie! Puśćcie moje zwierzę!
Puszczaj!
Spokojnie! No weź!
Traktują nas jak zwierzęta.
Spójrz tylko Nurullahu. Ale syf.
Nieważne. Żyjemy. Chcieli nas zabić.
I tak nas zabiją, chyba że dokonasz cudu.
Zamknij się. Nie denerwuj mnie.
Daj coś do jedzenia z torby.
- Nie mam torby. - Gdzie jest?
- Tam, gdzie nas uśpili. - Czemu jej nie zabrałeś?
Byłem nieprzytomny!
- Na Boga… - Mam telefon i ładowarkę.
Podłącz ją.
Tu nie ma prądu, kretynie!
Nie ma zasięgu, a telefon nie działa!
Pamiętasz, jak w gimnazjum robiliśmy prąd z ziemniaków?
Nie chodziłem do gimnazjum. Rzuciłem podstawówkę.
Nauczyłem się czytać i pisać. To mi wystarczyło.
Z ziemniaków umiem zrobić jedynie pieczątki.
A to dlatego, że pewnego lata pracowałam z fałszerzem.
Więcej nie potrafię.
To wygląda jak magazyn.
Muszą mieć groszek czy coś.
Może suszone soczewice.
Dobra, zobaczmy.
No dobra.
- Chodź tu! - O co chodzi?
- Znalazłem jedzenie! - Nie krzycz.
- Co jest? - Patrz.
- Co to? - Możemy je upiec.
To nie jest jedzenie, kretynie. To gołębie pocztowe.
Weź jednego. Tak, by nikt nie widział.
Dobra? Weź jednego.
Dobra, daj go.
Ten ptak uratuje nam życie.
Chciałeś go ugotować. Idiota.
Przywiążemy liścik do jego nogi.
Znajdą nas dzięki temu ptakowi.
Mam nadzieję.
Jak napiszemy list? Przydałby się długopis i papier.
Mam długopis i papier.
Niech Bóg cię błogosławi!
- Daj ptaka. - Proszę.
Spokojnie, skarbie.
Nie bój się.
Pisz. „Mój kolega Recep İvedik i ja, Nurullah, właściciel kawiarni,
- zgubiliśmy się”. - Dobra.
„Jesteśmy w Afryce”.
„Gdzieś w Kenii”.
„Znajdźcie nas”.
„Pomocy”.
- „Pomocy”. - Dobra.
Zwiń list.
Porządnie.
Teraz ładnie przywiąż. Już?
- Tak. - W porządku.
Teraz ptak odleci,
przekaże wiadomość i nas znajdą.
- Wie, dokąd lecieć? - Faktycznie.
Nawigują po zapachu.
- Potrzebujemy zapachu domu. - Co zrobimy?
Potrzebujemy czegoś z Güngören.
Mam pomysł!
- No? - Czego jest tam najwięcej?
- Nie wiem. - Co twoja żona wiesza na balkonie?
Przegania ptaki.
- Pranie. - Tak, pranie.
Konkretnie twoje majtki.
Wszędzie wiszą twoje majtki. Masz je też na sobie.
Poleci za twoim zapachem, jak mucha szukająca kupy.
- Ściągaj. - Nie.
- No już. - Nie.
Stary, umrzemy. Ściągaj je.
Dawaj je. Mnie też to nie bawi. Szybko!
Nie tam. Kurde, nie wyglądasz jak człowiek.
Idź.
Pospiesz się. Dobra.
Daj mi je.
Niech cię szlag. Spójrz.
Powąchaj, kochanie. Powąchaj bieliznę.
Znajdź źródło. Leć do Güngören, przekaż wiadomość.
Sztachnij się. Już.
Wąchaj. Masz!
Leć i uwolnij nas. Przekaż wiadomość.
Wypuszczam cię w imię Boga. Leć!
Brawo. Ptak zdechł przez twoją zasraną bieliznę.
Jego płuca nie zniosły smrodu.
Jest tam kto?
Ktoś tu jest.
Halo?
Witam.
Witaj, bracie.
Co tam? Mamy czas do jutra.
Bracie, przyniosłem ci jedzenie.
Zjedz trochę.
Dzięki.
A coś do picia? Umieramy z pragnienia!
- Trzymaj. - Byliśmy głodni.
Wierzę ci. Jesteś Sokaczu.
Ale udowodnij to tacie. Dokonaj cudu.
- Tacie? - Mój tata to wódz.
- Jesteś synem wodza? - Tak.
To namów ojca, żeby nas wypuścił. Jesteśmy dobrymi ludźmi.
Uwolni was, ale najpierw dokonaj cudu.
Pogadaj z nim. Przekonaj go, proszę.
Proszę. Piękny naszyjnik.
Niech nas wypuści. Pogadaj z tatą.
- Coś ci powiem. - Tak?
Zjedz coś. Do zobaczenia.
Niech cię szlag.
„Zjedz coś”. Przecież wiemy, jak się je.
Cholerny synalek. Rozpieszczony bogacz. Ma pieniądze, ale nie ma rozumu.
Recepie, co robisz?
- Czemu hałasujesz? - Ty idioto.
- Co to jest? - Wynalazłem ładowarkę
do twojej bezużytecznej komórki.
Ma nawet cewkę.
Widzisz, mam ścisły umysł.
Daj telefon.
Siadaj.
Szybko. Czekaj na mój znak!
Nic nie rób. Nie grzeb przy tym.
Dobra? To skomplikowana maszyna.
Proszę. Zaczynaj pedałować.
Jedź szybciej.
Szybciej!
Nie mogę szybciej!
Szybciej!
Nic. Przestań.
Weź telefon.
Wszystko muszę robić sam.
Wymyślenie tego nie wystarczyło.
- Chcesz, żebym umarł? - Zamknij się.
- Nie mogę tak szybko. - Zamknij się.
- Słuchaj. - Tak?
- Powiedz, gdy się włączy. - W porządku.
- Muszę dostosować napięcie. - Dobra.
- Dobrze? - Jasne.
- Nie chcę tyrać na próżno. - Okej.
Do dzieła.
Dasz radę, Recepie. Zaczynam.
- Start. - Dalej.
Szybciej!
- Jest już prąd? - Nie.
- Jak to możliwe? - Nie przestawaj!
- Nadal nic? - Jest! Mamy prąd!
- Ładuje się! - Podniosę napięcie!
- Dalej. - Pędzę za szybko, to boli!
Trochę szybciej!
- Jeszcze nie? - Już prawie! Szybko!
Co to za telefon?
- Włączył się! - Wyślij esemesa na pierwszy numer.
- Esemes z ambasady! - Wyślij im naszą lokalizację!
- Dobra, wysyłam! - Wyślij im naszą lokalizację!
Wysyłam! O nie! Coś jest nie tak z telefonem!
- Chyba się sfajczył. - Niech cię szlag! Co jest?
Zwariował. O nie!
- Aparat włączony. - Aparat?
- Coś jest nie tak. - Włączyłeś aparat?
Nie wiem jak. Zwariował.
- Wysłałeś? - Robię zdjęcia.
- Wysyłaj! - O nie!
Wysyła coś, ale nie wiem co!
- Ekran nie działa! - Wyślij!
- Natychmiast! - O nie!
Nie utrzymam telefonu!
- Co jest? - Był za gorący.
Miałeś jedno zadanie, debilu.
AMBASADA TURECKA W KENII
Niech się pan wstydzi.
Zostawił pan obywateli w dżungli?
- Było, jak mówiłem. - Co do zaginionych osób…
To prawdopodobnie ich torba i rzeczy.
Tak, to ich torba.
Miał ją ten niski.
Rozbili obóz w pobliżu granicy sawanny.
- Tam znaleziono torbę. - Więc może żyją?
Mam nadzieję.
Chyba znają się na dzikich zwierzętach.
Panie ambasadorze.
- Mam dobre wieści. - O co chodzi?
Dostaliśmy wczoraj wiadomości.
Sygnał pochodził z dżungli w pobliżu granicy z Ugandą,
w zachodniej Kenii.
Uważamy, że to sygnał od zaginionych obywateli.
Nasz zespół ich szuka.
Oni żyją!
Puść mnie. Puszczaj!
Ty!
Dokonaj cudu
albo zginiecie.
Dlaczego jesteś taki zły?
Powiedziałem ci,
że dokonam cudu. Co to za tłum?
Dam ci twój cud.
Co zrobisz?
Pokażę im sztuczki, których nauczyłem się w podstawówce.
Mieszkają w dżungli, nie znają ich.
Będą zaskoczeni.
Jestem gotowy.
Spójrz tutaj. Widzisz moje palce?
Patrz uważnie. Patrz.
Widzisz? Cud.
To żaden cud.
Obie ręce mam w kieszeniach.
Widzisz?
- Co to? - Jeszcze jeden.
Patrzysz? Spójrz.
Dokonaj cudu.
Zaraz zniknę za tym kocem.
Jak? To dzieło Boga.
Cud. Spójrz. Raz…
dwa…
trzy!
Nigdy nie spotkałem tego pana.
Znamy się? Nie.
Nawet się nie rozumiemy. Patrz.
Cud!
Jajko! Skąd się wzięło?
Jak wyciągnąłem je mu z głowy?
Nic ci się nie podoba.
Patrz, cud. Podnieście. Śmiało.
Patrz uważnie.
Dlaczego puściliście? Kazałem wam?
Pieprzcie się! Kazałem?
Gotowy? Patrz.
Nie podobało się? Co robicie?
Brak cudu,
brak życia.
Wodzu, odpuść nam.
Dokonałem dziesięciu cudów.
Nie uznajesz ich.
Poza tym, co wczoraj powiedziałeś?
„Do zachodu słońca”.
Jeszcze nie zaszło. Nadal świeci.
Dałeś nam słowo.
Nie masz zasad?
Musisz dotrzymać słowa.
Może dokonam cudu, prawda?
Nie groź nam.
Zaczekaj trochę.
- Co zrobisz? - Mam pomysł.
- Widzisz garbatego? - Tak.
Naprawię go techniką Mehmeta.
Spróbuję.
Wodzu! Mam dla ciebie cud.
Potrzebuję ochotnika. Ty, chono tu.
Chodź tu.
Dobra. On ma garba.
Garbi się tak. Wyprostuję go.
Pewnie jest szamanem. Uzdrowię go.
Przyjmiesz to jako cud?
Nie! Nie pozwól mu!
Zamknij się. Pilnuj swojego nosa.
Nie pozwól im tyle mówić. Musisz być tu autorytetem.
Zgadzasz się?
Uzdrowię go i to będzie cud.
Dobrze. Ostatnia szansa.
Tym cudem udowodnię, że jestem Sokaczu.
Oto nasz doświadczony szaman.
Wszystko w porządku? Naprawdę?
Zobacz, jak oddycha. Charczy jak świnia.
Najwyraźniej cierpi. Uzdrowię go.
Połóż się. Śmiało. Dobrze. Patrz uważnie, wodzu.
Podciągnij go.
Dobrze, zabezpiecz go.
Patrz, wodzu.
Dyski się przesunęły. Dociskają mu nerwy.
Jak to wyleczyć?
Dzięki grawitacji odkrytej przez Newtona.
Jest związany.
Rozluźnij się.
Luźno. Dobra.
Pięknie.
Teraz rozplączę jego nerwy.
Gotowi? Raz, dwa, trzy.
Zaczynamy. Oby twoja technika zadziałała, Mehmecie.
Teraz z tej strony.
Pociągniemy go ciut.
Ściągnij go. No, dalej.
Wstań.
Stary, wstań. Nie upadaj.
Jak plecy? Już lepiej?
Lepiej, prawda?
Raz, dwa, trzy. Zaczynamy.
I jak?
Sokaczu!
Sokaczu?
- Sokaczu! - No!
Tak!
Dzięki Bogu! Sokaczu!
Ty!
Sokaczu.
Witamy w plemieniu Nahu,
w twojej ojczyźnie,
w twoim pierwszym domu!
To jest naszyjnik odwagi.
Chroń go i nikomu nie dawaj.
To podróbka.
Cyna.
Ten kapelusz symbolizuje twoją siłę.
Jesteś jednym z nas.
Witaj, bracie!
Sokaczu!
Sokaczu….
Idź do diabła. Co to ma być?
Czemu mnie oplułeś? Niech was szlag trafi.
Co to ma być? Ani się waż!
Nie! Odwal się!
Odwal się!
Do diabła z byciem Sokaczu. Wszyscy na mnie plują.
Stary, plucie to znak miłości.
- Witamy cię w wiosce. - Do diabła z tym.
Pieprzyć bycie Sokaczu!
Co to za powitanie?
Czyż nie jestem Sokaczu?
Zabraniam. Nie wolno pluć na powitanie. Mój pierwszy nakaz jako Sokaczu.
Zjedz to. To dobre jedzenie.
Dzięki, ale nie. Właśnie zjedliśmy. Dzięki.
Nie, to święte jedzenie. Jedz. Proszę.
Na litość boską. Co to?
To dobre jedzenie.
Zaufam ci.
Spróbuję, bo prosisz.
Dobra.
Wiem, co to!
Wiem. Proszę, też sobie przypomnisz.
Proszę. To…
Mam to na końcu języka…
- To nosorożec. - Tak! Nosorożec.
To mięso z nosorożca. Właśnie chciałem to powiedzieć.
Smakowało jak miejscowe zwierzę. To nosorożec.
Smakuje lokalnie. Nosorożec.
Co to, polędwica?
Narząd nosorożca.
Narząd? Który?
Duży narząd.
Wątroba?
Fiut nosorożca.
Fiut.
- Fiut? - Tak, fiut.
- Nosorożca? - Smaczny.
Pyszny.
Idźcie do diabła, dranie!
Niech was szlag! Weź to.
Nie cierpię być Sokaczu. Dajcie coś do picia.
Fiut nosorożca utknął mi w gardle.
Będę rzygać, przysięgam.
- Dobre, co to? - To ugamba mugamba.
Ugamba mugamba. Co to?
Ugamba to biały nietoperz.
Ten napój to „biały nietoperz”.
Nie, napój nazywa się ugamba mugamba.
Ugamba to biały nietoperz,
a mugamba to jego siki.
Czyli to siki białego nietoperza. Na tym polega różnica.
Zabierz to! Co to za plemię?
Skąd obsesja na punkcie fiuta?
Fiut nosorożca, siki i gówno nietoperza…
Dajcie mi jakieś owoce.
Od teraz będę jadł tylko owoce.
Tylko owoce!
Tak to się zaczęło.
Mieliśmy jechać do Konyi, ale wylądowaliśmy w Kenii.
Jesteśmy podobni?
- Tak? - Hej, Recepie!
- Co jest? - Wystraszyłeś mnie.
- Co tu robisz, idioto? - Stary!
Uciekajmy, póki myślą, że jesteś Sokaczu.
Jasne. Żeby pożarły nas lwy.
- Stary, musimy tu zostać. - Dlaczego?
- Wysłałeś wiadomość? - Tak.
Jeśli wiadomość dotrze do celu,
namierzą nas po sygnale telefonu.
Tak nas znajdą.
Musimy zostać, by mogli nas znaleźć.
- Masz rację. - Więc nigdzie nie pójdziemy.
W porządku.
Strasznie chce mi się sikać.
- Pójdę tam. Zaczekaj tu. - Ostrożnie.
Nie mogę dłużej czekać! Kiedy porozmawiasz z tatą?
Nie mogę, Songu.
On nie przyjmie Nahu.
- Ja z nim pogadam. - Nie, Songu!
Tata cię zabije.
- Bardzo cię kocham! - Co to?
Kim oni są?
- Ja ciebie też, Songu. - Hej!
Songu, o co chodzi?
- Co to za dziewczyna? - Nikt taki.
Przecież widziałem.
Rozmawiałeś z nią. Ty kobieciarzu!
To moja dziewczyna.
- To na poważnie? - Tak.
Rozumiem. Dobrze.
- Kim ona jest? - Jest z plemienia Hunkutu.
- Hunkutu? - To nasi wrogowie.
- No i co z nią? - Kocham ją.
Miłość jest ślepa.
Boli, prawda?
Rozumiem.
Nikomu o tym nie mów.
- Będę milczał. - Dobra, ufam ci.
Nikt się nie dowie.
Nie!
Niemożliwe!
Nahu i Hunkutu nie mogą się pobrać.
Świetnie, dzięki. Miałeś nikomu nie mówić.
Co? Napisałem o tym na Twitterze?
Wrzuciłem na Instagram? Nie!
Hunkutu to moi wrogowie!
Nie ożenisz się z nią. Po moim trupie! Nigdy!
Kocham ją. Zawrzyjmy pokój.
Zamknij się!
To koniec!
Cholera, tato…
Nie pyskuj.
A ty dolewasz oliwy do ognia.
Proszę, nie mów tak.
Stary, co ci mówiłem? Mówiłem, że on nie może wiedzieć.
Dzięki tobie to koniec!
Już dobrze, przestań jęczeć.
- Kochasz ją? - Zostaw mnie!
Kochasz ją?
- Bardzo. - Pójdziemy tam
i zdobędziemy błogosławieństwo jej ojca.
Jeśli nam go nie da, porwiemy ją.
- Jak to zrobimy? - Po wojskowemu.
Zwołaj zaufanych ludzi.
Pójdę po moje humanoidalne zwierzę i pójdziemy do ich wioski o świcie.
- Dobra. - Pamiętaj , że jestem Sokaczu.
Nie pozwolę kochankom być osobno.
- Dobrze. - Zaraz się tym zajmę.
- Dobra? - Dobra.
Przybyliśmy po mistrzowsku.
Zostań tu.
Stój na czatach.
Jeśli nie wrócimy, wracaj po lud Nahu.
Dobra. Ty dowodzisz, Songu.
Pokaż mu namiot. Idź za Songiem.
- Dobrze. - Chodźmy. Z Bogiem, lwy.
Rozdzielmy się.
Powoli. I nisko, idziemy.
Co za głupki.
Schowajcie się!
Dobra.
Dotarliśmy do wioski.
Sprawdźmy, w którym namiocie ona jest.
Nie wiem.
- Jak to? - Po prostu.
Przestań. Sio! Odejdź!
- Który to namiot? - Nie wiem!
- Krowa mnie atakuje! - Pewnie jest w wielkim namiocie.
To ma sens. Idziemy tam.
Chodźmy. Zaczynamy fazę drugą.
A to niespodzianka.
Przykro nam. Nie chcieliśmy przeszkadzać.
Szukamy kobiety. W każdym razie przepraszamy.
Włamałeś się do mojego domu?
Nahu! Posłuchajcie!
Zabiję was!
Posłuchaj. Nie chcieliśmy wchodzić do namiotu.
To była pomyłka. Nie wiedzieliśmy, że to ty!
Nie weszlibyśmy, gdybyśmy wiedzieli!
Niespecjalnie chcemy oglądać twą szpetną mordę! Wyglądasz obrzydliwie!
Nie groź nam śmiercią.
Pożałujesz tego.
Ten facet to syn wodza, Songa.
Syn wodza.
Jeśli zrobisz nam krzywdę, sprowadzę tu armię!
Niedoczekanie. Nic nam nie zrobicie.
Znam ważnych ludzi.
Oto oni!
Co jest? Co ty na to, głupcze?
Spokojnie.
Uspokójcie się.
Co się stało? Szydziłeś z nas.
Widzisz? Oto nasi wojownicy.
Nahu to ludzie Boga.
Odwal się.
O co chodzi?
Przybyliśmy w pokoju, ale oni się wściekli.
Zajmę się tym. Nie martw się.
W porządku. Wodzu Hunkutu.
Posłuchaj mnie uważnie. Nazywam się Sokaczu.
Sokaczu z ludu Nahu. Chodź tu.
To moje zwierzątko. Humanoidalne zwierzę.
Jesteśmy tu nie bez powodu.
Będą o nas głosić legendy. To godne szacunku!
Wracaj.
Ja i moje plemię
przybyliśmy ze wspaniałego powodu.
Pobłogosław, w imię Boga,
małżeństwo naszego syna, Songi,
i twojej córki… Jak jej tam?
- Zoyi. - Twojej córki, Ziyi!
- Dasz błogosławieństwo? - Zoya!
Tak, tato?
Nigdy nie oddam córki w ręce Nahu!
- Czemu nie? - Nahu to tchórze!
Nahu są dzielni!
Przestań ciągle krzyczeć, boli mnie głowa.
Uspokójmy się i porozmawiajmy.
Sokaczu, idziemy.
Chwila, wodzu.
Muszę się tym zająć.
Jeśli Nahu to tchórze, a Hunkutu są dzielni,
jeśli nie potrafimy walczyć, a wy jesteście świetnymi wojownikami,
walczmy!
Starczy wam odwagi?
Wyzywam was na pojedynek!
Nahu kontra Hunkutu! Tak czy nie?
- Co ty na to? - Zgoda!
Pod jednym warunkiem.
Jakim?
Jeśli wygramy,
zapomnisz o mojej córce i dasz mi swój naszyjnik.
Nie, Sokaczu! Ten naszyjnik należy do nas.
Mamy go od 200 lat.
Stary, to podróbka.
Jest z cyny. Myślisz, że jest cenny, ale nie jest.
Widzisz? Podróbka.
Skołuję ci autentyk od znajomego z Krytego Bazaru.
Uspokój się. Zajmę się tym.
Zgadzamy się!
Jeśli wygracie, dam ci naszyjnik.
Ale jeśli my wygramy…
- Jak ona ma na imię? - Zoya.
Zabierzemy Soję i odejdziemy. Zgoda?
Tak!
Będę czekał na ciebie jutro na polanie przed naszą wioską.
Na was wszystkich.
Do jutra. Doigracie się.
Chodźmy.
Dziś jest wielki dzień.
To chwila prawdy.
Wóz albo przewóz, nie poddamy się.
Nie chodzi już tylko o dziewczynę Songi.
To już za nami.
To kwestia godności.
Sprawa honoru, chwały i dumy.
Staniemy do walki
i pokażemy im
naszą prawdziwą siłę, prawdziwą odwagę, umiejętności,
jak na Nahu przystało!
Będziemy walczyć aż do śmierci,
do ostatniego tchu,
póki nasza flaga będzie powiewać nad polem bitwy.
Nasza wioska nie ma flagi!
Tak?
Mylisz się, Songu.
Flaga, Nurullahu.
Dobra. To nasza flaga.
Jak to się nazywa? To „nah”.
Jak się nazywa wioska? Nahu.
Lepszego symbolu nie ma. Przećwiczymy to.
Najpierw robimy pięść,
a potem tak.
Spróbujcie.
Dobrze. Jeszcze raz.
Dobrze! Nieźle.
Prawie. Na początku jest trudno.
Dobrze. Nauczysz się.
- Kim jesteśmy? - Nahu!
- Kim? - Nahu!
- Zaczynamy pojedynki! - Zaczynamy!
Najpierw pojedynek na spoliczkowanie!
Zobaczmy, kto jest silniejszy!
O kurde.
Dalej, Songu.
Dalej, chłopie.
Na litość boską!
Dasz radę, Nurullahu.
Pokaż mu siłę Turka!
Nieźle. Oddaj mu.
Niech cię szlag.
Mogłeś go chociaż dotknąć.
Zostało czterech.
Zaczynamy.
Witaj, bracie.
Łapiesz? Nie?
Dobra. Gotowy?
Tutaj.
Dobrze.
Dobry jesteś. Masz cios.
Ale teraz przywali ci osmański Nahu. Uważaj.
Co tak szybko?
Tak się to robi!
Drugi konkurs to chodzenie po ogniu!
Robią to od dziecka. Spójrz na nich.
Wybrali to, żebyś nie wygrał.
Wiem. Anatolijski dzieciak nie da się oszukać.
Jestem gotowy na wszystko, nawet na szachrajstwa.
- Weź moją maść. - Uda się?
Tak. Widziałem to w filmie dokumentalnym.
Tworzy pod stopami warstwę powietrza,
która blokuje ciepło.
Smaruj, ja poudaję, że się rozciągam.
Dobra, zaczynamy.
Sokaczu, twoja kolej!
Rozciągam się.
- Gotowe? - Tak.
- Już? - Tak.
Zaczynamy.
Boże. Nurullahu!
Coś nie tak?
Stopy przykleiły się do żaru!
O Boże!
Ciągnijcie!
Co jest? Zostaw to!
Odwal się!
Nie potrzebuję was! Dalej!
Tak! Tak się to robi.
Dalej.
Spadam!
A on się nie ślizga? Boże!
Spadam!
Mam dość! Ręce mi słabną!
Lecę!
Niech to szlag!
Niech was szlag! Do diabła z wami!
Hunkutu nie akceptują remisu! Hunkutu są odważni!
Maruk, Pani z Dżungli to rozwiąże!
Maruk!
Wystarczy wam odwagi?
Nahu nie znają strachu!
Zgadzamy się na Maruk!
Maruk!
- Co to jest Maruk? - To największy wąż w dżungli.
- To anakonda. - Anakonda?
Tak, Sokaczu. Anakonda.
Nikt żywy nie ukradł jej jaja.
Nie, wodzu. Żadnych anakond.
- Odmów. - Dobrze.
Który Hunkutu się zgłosi?
Jukumba!
A Nahu?
- Sokaczu powinien iść. - Niby czemu?
Robię wszystko! Czemu ja?
Nie. Choć raz sami się ratujcie.
Sokaczu nie może robić wszystkiego.
Nie dam rady anakondzie.
Te kobry wystarczą.
Nie chcę anakondy.
Sokaczu!
- Sokaczu pójdzie! - Szlag!
Zanim zajdzie słońce,
najodważniejsi z wiosek
muszą wrócić z jajkiem Maruk!
Kto pierwszy przyniesie jajko, wygrywa!
Zgoda! Hunkutu wygrają!
Nahu wygrają!
Songu, gdzie jest Maruk?
Uważaj. Może być wszędzie.
Węże chyba lubią chłodne miejsca. Pnie drzew i kamienie.
Ale to duży wąż, anakonda.
- Sprawdzimy nad rzeką? - Jaką rzeką? Jesteśmy w dżungli.
To Maruk!
Żartuję.
Patrzcie!
Co to? Rany!
- Czy to jajka Maruk? - Tak, są takie duże.
Są wielkie jak głowa Nurullaha.
Ciekawe jak wygląda.
To wielki wąż, anakonda.
- Nurullahu. - Tak, Recepie?
- Widzisz jajka? - Tak.
Idź po jedno.
Nie mogę.
Przywalę ci. Co z ciebie za pożytek? Mów!
- Idź, Songu. - Nie mogę.
Idźcie do diabła.
To po co przyszliście? Dla zdrowia?
Sam mam wszystko robić?
Daj mi to.
- Słuchajcie. - Tak?
Jeśli wyczujecie jakieś niebezpieczeństwo,
przyjdźcie mi pomóc.
- Dobra. - Tak?
- Dobra. - Nie zostawiajcie mnie.
- Dobra. - Chodzi o moje życie.
Proszę. Przybiegnijcie, jak tylko coś zobaczycie.
Obiecujecie?
Tak.
Boże dopomóż.
Nie ma jej.
- Weź jajo i wracaj! - Szybko!
Weź jedno i wracaj.
Nie ma jej.
Węża tu nie ma.
Może być wszędzie. To niebezpieczne!
Nurullahu! Spójrz na to jajo.
Popatrz.
Szybko, stary! Proszę!
Popatrz.
Może…
Masło, cebulka, pomidory…
Pychota. Z chlebem.
Nadaje się idealnie.
- Pomówimy o tym później! - W porządku, nie panikuj.
Zostawiła tu jaja. Kto wie, gdzie jest?
Dobra? Nie ma jej tu.
Weź jaja i chodź. Nie wygłupiaj się.
To tymczasowa jama, nie jej prawdziwy dom.
- Wpada tu czasami. - To jej gniazdo!
Co to?
- Usłyszałem chrzęst. - Chodź!
- Co to za dźwięk?
Wracaj tu, proszę!
- Maruk? - Wracaj!
- Maruk! - Wracaj!
- Chodź. - Recepie, proszę!
Nie ma jej.
- Chwyciła Recepa! - Pomóżcie mi!
Atakuje mnie!
Chłopaki! Pomocy!
Pomocy!
No dalej!
- Już po nas! - Pomocy!
Pomóżcie mi, kurwa!
Pomocy!
Kurwa, pomóżcie mi!
Pomocy!
Wciąga go!
W nogi! Szybko!
Songa?
- Gdzie Sokaczu? - Mieliśmy jajko, tato.
Ale Maruk nas zaatakowała.
Wciągnęła Sokaczu do jamy. Nie mogliśmy go uratować.
Sokaczu nie żyje?
Wciągnęła go do jamy, nie mogliśmy go utrzymać!
Cholera jasna, Sokaczu!
Wybacz mi, Zoyo. Zawsze będę cię kochać.
Plemię Nahu straciło wojownika.
Hunkutu mają jajo.
Hunkutu to…
Sokaczu!
Złaź mi z drogi.
Prosiłeś o jajka, a ja przyniosłem ci Maruk.
Jeśli koniecznie chcesz jaj,
to tu masz sześć.
Możesz je usmażyć.
I tym samym zwyciężają Nahu!
Zrobiłem swoje, wodzu.
Teraz twoja kolej.
Daj mu córkę.
Hunkutu są prawi! Sokaczu wygrał!
Moja córka Zoya może wyjść za niego!
„Moja córka Ziya może poślubić Songa z plemienia Nahu!” Powiedz to.
Śmiało.
Może wyjść za Songa z plemienia Nahu!
No i pięknie!
Jeśli obaj wodzowie się zgodzą, jutro urządzimy wesele.
- Tak. - Ty?
Dobrze.
Jesteście zaproszeni na ślub w wiosce Nahu!
Sokaczu!
Nie za dużo?
Nie, tak to się robi. Jesteś panem młodym.
Gotowe.
Co to?
To nie zabawka! Jest napisane „dynamit”!
Wynoś się stąd!
Co z wami nie tak?
Boże!
O Boże!
Gdzie to włożyć? Cholera!
Nurullahu, to zaraz wybuchnie! Stracę twarz!
Boże!
Świetnie, zawsze chciałem wysadzić dynamit dupą.
Co jest? Zawsze uciekasz! Gdzie byłeś?
Bracia i siostry.
Czemu uciekliście przed dynamitem?
Myślałem, że jesteście wojownikami. Więc co jest?
Co z waszą odwagą?
Boicie się dynamitu? Wioska wyleciałaby w powietrze.
Podziękujcie studni i mojej dupie.
Przyjąłem wybuch na dupę, byście byli bezpieczni.
To moja praca?
Nie chcę was więcej poniżać przy dzieciach.
Dziś się radujemy.
Uczcimy małżeństwo tych młodych.
Mam pytanie.
Wodzu ludu Hunkutu, zgadzasz się na to małżeństwo?
Tak.
Wodzu ludu Nahu, zgadzasz się?
Tak.
A zatem ja, Sokaczu,
dzięki władzy, którą dały mi plemiona,
ogłaszam was mężem i żoną.
Dajcie dokumenty. To poważna sprawa.
O mój Boże! Nurullahu!
- Widzisz to, co ja? - Tak, Recepie?
- To turecka flaga? - Tak!
Jesteśmy uratowani!
Jesteśmy uratowani! To nasi ludzie!
Turcy tu są!
O, tureccy żołnierze! Wodzu, to nasi ludzie.
Zajmiemy się tym. Chodź, Nurullahu.
Chodź.
To armia turecka! To oni, Nurullahu!
Niech panu Bóg błogosławi.
Recep İvedik i Nurullah Sağlam?
To my.
Jesteśmy z Korpusu Pokoju.
Zabierzemy was do domu
z rozkazu ambasady.
Niech Bóg pana błogosławi.
Jesteśmy tu od dawna.
Możemy dokończyć?
Oczywiście. Znaleźliśmy was, reszta się nie liczy.
Jesteś najlepszy! Brawo!
Niech Bóg pana błogosławi!
Chodźmy, Nurullahu.
Spocznij.
Drodzy bracia i siostry, mam ważne wieści.
Nie jestem Sokaczu.
Nazywam się Recep İvedik.
Nie jesteśmy tymi, za których nas macie.
Kłamaliśmy, bo chcieliście nas pociąć. Ale dobrze, że skłamaliśmy.
Prawda?
Dwa wojujące plemiona zawarły pokój.
Kochająca się para jest teraz małżeństwem.
Przemiłe, co?
Bycie Sokaczu nie jest najważniejsze.
Ważne, żeby być człowiekiem.
Oddaję ten piękny naszyjnik,
który dano mi, gdy zostałem Sokaczu, jego prawowitym właścicielom.
Państwu młodym.
Oddaję ten naszyjnik „duszy dżungli”,
który symbolizuje życie dżungli,
pannie młodej, na zawsze.
Bo mężczyźni budują domy, a kobiety tworzą domy.
Proszę, kochanie.
Proszę.
Pilnuj go. Przekaż go dzieciom.
Albo wnukom. Dobrze?
Dziękuję, bracie. Jesteś wielki.
To ja dziękuję. Też jesteś wielki.
Prawdziwy mężczyzna.
Dbaj o dom!
- Dobrze. - Na razie.
Wodzu.
Żegnamy się.
To tureccy żołnierze z sił pokojowych.
To nasi rodacy. Przyszli po nas.
Musimy odejść.
Może nie nazywasz się Sokaczu, ale jesteś prawdziwym Sokaczu.
Dzielnym człowiekiem.
Ty i twój przyjaciel jesteście dobrymi ludźmi.
Dziękuję.
Dzięki, jesteście dobrymi ludźmi.
Jesteś odważny i wspaniały!
Dzięki. Ty też.
Pożegnam się po waszemu.
Nie!
Niech Bóg was błogosławi!
Chodźmy, Nurullahu.
Sokaczu!
No weź! Tak się nie żegnamy!
Odpłaćmy się, Nurullahu.
W porządku. Trzymajcie się.
Niech Bóg was błogosławi.
- Nurullahu. - Tak, Recepie?
- O czym zapominamy? - Co?
Nie ma ślubu bez tańca halay!
Masz rację!
Oczywiście, że mam rację!
Chodźcie!
Napisy: Łukasz Białk